In Nederland: Terreur van de taboes

’Linkse kerk is zijn greep aan het verliezen’

Door WIERD DUK

De Telegraaf
17 mei 2018.

Marx is niet dood. Integendeel: het ’linkse’ denken domineert in het onderwijs, de media, de politiek en de cultuur. Over het ’spook van het cultuurmarxisme’ verschijnt nu een intrigerend boek.

Ze was pas begonnen aan haar studie rechten in Utrecht toen Eva Vlaardingerbroek (21) een nogal verbijsterende ervaring opdeed. Tijdens een college kwam het volgende geval ter sprake: een islamitische man solliciteert als conciërge bij een school, maar hij wil vrouwen om religieuze redenen geen hand geven. Vlaardingerbroek: „De docent vroeg wat we daarvan vonden. Nou, die studenten vonden dat helemaal geen probleem. Mijn tegenwerping dat de gelijkwaardigheid van man en vrouw hier in het geding is en dat die man niet voldoet aan de functie-eisen, leverde vooral geschokte blikken op. Maar het kwalijkst vond ik, dat de docent mij achteraf bij zich riep en zei: ’Luister Eva, in Amerika zijn testen ontwikkeld die nagaan hoe iemand onbewust racistisch is. Misschien moet je die ook maar eens doen’. Dat was in de tweede week van mijn rechtenstudie. Toen was voor mij direct duidelijk: oké, dit is dus hoe het hier gaat. Een heel aantal onderwerpen blijkt gewoon taboe.”

Dit is nou een typisch geval van ’cultuurmarxisme’, zullen de samenstellers van de bundel Cultuurmarxisme: er waart een spook door het Westen bevestigen. Die term – ’cultuurmarxisme’ – duikt steeds vaker op en lokt hevige discussies uit. Er wordt grofweg mee aangeduid dat linkse activisten via het onderwijs, de culturele instellingen, de media en – natuurlijk – de politiek ernaar streven om hun gedachtegoed aan de samenleving op te leggen. In plaats van de passieve arbeiders, die maar niet in opstand komen en tegenwoordig deels op populistische partijen als de PVV stemmen, hebben cultuurmarxisten nieuwe slachtoffers van het kapitalisme ontdekt: etnische, religieuze en seksuele minderheden; van moslims en ’mensen van kleur’ tot vrouwen en transgenders.

De emancipatie van die groepen moet, volgens die activisten, actief worden gesteund. Daarom horen we tegenwoordig zoveel over zaken als ’diversiteit’, ’multiculturalisme’, ’identiteit’, ’racisme’, ’wit privilege’ en ’gender’. Ook om die reden verdedigen jonge, blanke, politiek-correcte feministes nota bene de islamitische hoofddoek.

Verontwaardigd

“Cultuurmarxisten proberen je sociaal kapot te maken als je hun wereldbeeld bekritiseert”

Interessant is dat de analyse dat linkse ideeën dominant zijn in onderwijs, media en cultuur hevig verontwaardigde reacties oproept. Zo wordt Paul Cliteur en Perry Pierik, samenstellers van de cultuurmarxisme-bundel, verweten ’extreemrechtse complotdenkers’ te zijn. „Die heftigheid fascineert me”, zegt Cliteur, hoogleraar Encyclopedie van de Rechtswetenschap in Leiden. „Waarom? Wat zit daarachter?” Uitgever Pierik heeft wel een idee: „Het cultuurmarxisme is een geloof. Het is letterlijk de linkse kerk en die is zijn greep op de gelovigen aan het kwijtraken. Cultuurmarxisten proberen je sociaal kapot te maken als je hun wereldbeeld bekritiseert. Daar zijn ze best effectief in. Dus je moet een behoorlijk sterk karakter hebben om dit kruis te dragen. Maar ik ben het zat. Ik wil een publieke ruimte waarin ik onbekommerd en fatsoenlijk mijn mening kan geven. Dat kan ik mijn hele volwassen leven al niet.”

Cultuurmarxisten zouden uit zijn op de ondermijning van conservatieve waarden als loyaliteit aan je land en volk, het traditionele huwelijk, de christelijke religie. Hoewel veel jongeren – denk aan de meetups van GroenLinks – meegaan in die linkse politieke agenda, is er ook een groeiend aantal dat zich hiertegen verzet. Hun goeroe is de Canadese psycholoog Jordan Peterson, die onder anderen westerse jongemannen adviseert om weer de traditionele mannenrol op zich te nemen.

“Islamitische mannen zijn in de ogen van die feministes hoe dan ook slachtoffer”

De Nijmeegse filosofiestudent Jesper Jansen (27) is zo’n Peterson-fan. Jansen schrijft in de cultuurmarxisme-bundel over de merkwaardige relatie die de jongste generatie westerse feministes aangaat met de islam. „Dat is een cultuurmarxistisch gegeven.” Wat feministes en grote groepen moslims bindt is hun gedeelde afkeer van het Westen, meent Jansen. „Islamitische mannen zijn in de ogen van die feministes hoe dan ook slachtoffer. Ze kúnnen geen dader zijn. Als blanke vrouwen massaal door groepen migranten worden misbruikt, zoals in het Britse Rotherham en Telford, dan zijn die feministes muisstil. Een blanke vrouw als slachtoffer van niet-blanken, dat concept komt in hun wereld niet voor.”
Een anekdote van Eva Vlaardingerbroek onderschrijft die gedachte. „Bij criminologie kregen we een video te zien over een Marokkaanse jongerenbende. De docente vroeg wat ons opviel. Iemand zei: ’Dat hun etniciteit telkens wordt benoemd’. Bingo! Dat vond die docente de spijker op z’n kop. Dat vermeld werd dat die jongens Marokkaans waren, was volgens haar volstrekt irrelevant en een bewijs hoe racistisch Nederland is. Ze vertoonden slechts ’leeftijd-adequaat gedrag’. Ze vond dat wel benadrukt mocht worden dat het om jongens ging ’want meisjes doen dit soort dingen niet’. Toen een van m’n medestudenten vroeg waar ze die stelling op baseerde, ging er een zucht door de zaal.”

Diagnose

Paul Cliteur werkt al vijfendertig jaar op de universiteit en moet om dit soort voorbeelden vooral glimlachen. Dat cultuurmarxisten hun eigen vooroordelen niet herkennen, werd ’m lang geleden al duidelijk toen Cliteur tijdens een sollicitatie werd gevraagd of hij wel ’objectief’ college kon geven. Hij werkte destijds namelijk voor het wetenschappelijk bureau van de VVD. „Dat de leden van zo’n commissie zelf allemaal PvdA stemmen is voor hen geen enkel bezwaar. En dat de PVV, de tweede partij van het land, totaal niet is vertegenwoordigd in de instituties en op de universiteiten, vinden zij normaal. Terwijl ze pleiten voor diversiteit. Maar ze bedoelen raciale diversiteit, niet diversiteit in opinies. Dus ja, cultuurmarxisme bestaat. Het is belangrijk dit aan te kaarten, want een goede diagnose is het begin van de oplossing.”